اندیشه

جان سحر، جسم سمن بوی توست

شاه، غلام سر گیسوی توست

ماه که خَم کرده سر خویشتن

بوسه زنِ گوشه ابروی توست

ای سمن باغ خداوندگار

سرو، غلام قد ناژوی توست

صبح ازل، پرتو پیشانی ات

شام ابد، طُرّه دل جوی توست

آنچه ز گل نیک تر آمد به باغ

باغِ گُل خُلق تو و خوی توست

زمزمه زندگی کاینات

همهمه شور و هیاهوی توست

عقل تو سرمایه سنگین وحی

عقل جهان کم به ترازوی توست

عقد ثُریّا به کف آسمان

پیشکش گردن بانوی توست

کاش که فریاد دلم می شنید

حلقه آن در که سر کوی توست

شاخه طوبی ندهد در بهشت

آنچه در آن چنبر بازوی توست

هی هی از این عشق خوش احمدی

ذکر لبم ناله هوهوی توست