فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشَّافِعِينَ(سوره مدثر آيه 48)
 پس شفاعت شافعان سودشان ندهد.
 
شفاعت كنندگان در قيامت :
در قرآن و روايات مى‏خوانيم كه خداوند در قيامت به افرادى اجازه مى‏دهد تا براى ديگران شفاعت كنند. در روايتى از پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله مى‏خوانيم: «انا اوّل شافع»(۱ )اوّلين كسى كه شفاعت (امّت خود را) مى‏كند، من هستم.
 قرآن:اميرالمؤمنين على‏عليه السلام مى‏فرمايد: روز قيامت، قرآن از شفاعت كنندگان است.(۲)
 انبيا:در روايات آمده است كه انبيا در قيامت شفاعت مى‏كنند: «يشفع الانبياء»(۳)
 امامان معصوم و شيعيان واقعى: در روايتى از امام معصوم‏عليه السلام مى‏خوانيم: در قيامت، شفاعت براى ما و شيعيان ما خواهد بود. «لنا شفاعة و لاهل مودّتنا شفاعة»(۴)
 فرشتگان:در روز قيامت، به فرشتگان و شهدا اجازه داده مى‏شود تا (از كسانى كه مى‏خواهند) شفاعت كنند: «يؤذن للملائكة و الشهداء ان يشفعوا»(۵)
 شهدا:در قيامت هر شهيد هفتاد نفر از خانواده خود را شفاعت مى‏كند.(۶)
 عبادات:عبادات بندگان، از اسباب شفاعت در قيامت خواهد بود: «الصيام والقرآن شفيعان للعبد يوم القيامة»(۷)

 شرايط شفاعت شوندگان‏
 قرآن و روايات، كسانى را مشمول شفاعت معرفى مى‏كنند كه داراى شرايط زير باشند:
 الف) اهل ايمان و نماز و انفاق در راه خدا باشند و عمر را به هدر نداده باشند. «فما تنفعهم شفاعة الشافعين»
 ب) خداوند به شفاعت آنان اذن داده باشد. «من ذا الذى يشفع عنده الاّ باذنه»(۸)
 ج) با ايمان از دنيا برود.
 د) رابطه‏اى ميان شفيع و شفاعت شونده وجود داشته باشد. كسى كه با شافعان ارتباطى مكتبى نداشته باشد، مشمول شفاعت قرار نمى‏گيرد.
 ۱) صحيح‏مسلم، ج‏2، ص‏130.
2) نهج‏البلاغه، خطبه 176.
۳) مسنداحمد، ج‏3، ص‏12.
۴) خصال، ص‏624.
۵) مسند احمد، ج 5، ص 43.
۶) سنن‏ابى‏داود، ج‏3، ص‏15.
۷) مسند احمد، ج 2، ص 174.
۸) بقره، 255.