اندیشه

اسکیزوفرنی یکی از بیماری های شدید روانی است که تاثیرات عمیقی در ایجاد افکار رنج آور و هیجانات و ادراکات و رفتار دارد. اسکیزوفرنی در تمام طبقات اقتصادی ، اجتماعی دیده می شود ولی شیوع بالاتر آن در طبقات اقتصادی اجتماعی پائین و جوامع صنعتی ، جدال علمی گسترده ای را در بین محافل روانپزشکی و جامعه شناسی از لحاظ سبب شناسی اجتماعی آن بر انگیخته است

اسکیزوفرنی یکی از روان پریشی های عملکردی به شمار می اید آزمایشهای انجام گرفته بر روی بیماران فوت شده و همچنین مطالعات آسیب شناختی عصبی بیماران اسکیزوفرنی نشان می دهد که ناهنجاری عمده و اساسی  مشاهده نمی شود (نور بالا 1375 ص 6-7)

اسکیزوفرنی تقریبا 1/0 جمعیت را مبتلا می سازد و معمولا قبل از 25 سالگی شروع می شود تمام عمر دوام می یابد شیوع اسکیزوفرنی در زنها ده برابر است اما نه در شروع و نه در سیر بیماری ها تفاوت وجود دارد اوج بیماری در مردان 10 تا 25 سالگی و در زنان 25 تا 35 سالی است

زنان توزیع سنی دو نمایی را نشان می دهند که اوج شروع دوم ان در میانسالی روی می دهد که تقریبا 3 تا 10% شروع اختلال بعد از 40 سالگی است شروع اسکیزوفرنی قبل از 10 سالگی و بعد از 60 سالگی نادر است (پورافکار 1384 )

تاریخچه بیماری اسکیزوفرنی

در سال 1856 میلادی مورل[1] از اختلای به نام زوال عقل نام می برد که بر اثر آن نوجوانان از حالت سرزنده و فعال به فردی ساکت و آرام و کناره گیر تبدیل می شود. کاهل برام[2] در 1868 از این بیماری به عنوان کاتاتونیا نام می برد هچر از واژه هبه فرنیا استفاده می کند وکلاستون[3] در سال 1876 میلادی از این با عنوان جنون خود ارضایی نام می برد در سال 1896 امیل کرابلین[4] اسکیزوفرنی را تحت عنوان زوال عقل پارانویایی ، نامید. یوگن بلوتر[5] اصطلاح اسکیزوفرنی را ابداع کرد و در امریکا بر اثر نفوذ روانکاوی و رویکرد روان زیست شناختی آدلف مایر[6] مفهوم اسکیزوفرنی گسترش یافت (نوربالا 1375، ص 9-10)