خداوند تبارک و تعالی، وجود مطلق و کمال مطلق است که هیچ گونه عیب و نقصی در آن نیست. مفهوم واژه خدا از عمومی ترین و ساده ترین مفاهیمی است که همه انسانها حتی کسانی که منکر وجود خداوند هستند، نیز آن را درک می کنند.
هر چند شناخت کنه و حقیقت ذات خداوند تبارک و تعالی برای انسان غیر ممکن است ولی از راههای بسیار زیادی می توان یقین به وجود خداوند تبارک و تعالی پیدا نمود. راههای شناخت خدا در یک دسته بندی کلی به راههای زیر تقسیم می شود:
1ـ راه عقلی (مثل برهان امکان و وجوب و مانند آن)
2- راه تجربی (برهان نظم)
3ـ راه دل (برهان فطرت)
آسان ترین و بهترین راهها، برهان فطرت (خدا شناسی از راه دل) می باشد که انسان با بازگشت به درون خویش، بی نیاز از هر گونه استدلال عقلی یا مشاهده تجربی خدای خویش را می یابد و از راه دل به کوی یار می رسد.
در پاسخ به این سؤال که خدا چگونه خلق شده و یا چه کسی خدا را خلق کرده است؟ بحثی تحت عنوان «ملاک و مناط نیاز به علت» مطرح شده است.  متکلمین در ملاک نیاز به علت روی مسأله ی حدوث، انگشت نهاده، اما فلاسفه، ملاک اصلی نیاز به علت را مسأله امکان ( امکان ماهوی یا امکان فقری)دانسته اند، از دیدگاه اینان چون ذات پروردگار متعال «مبرّا» از وصف امکان  و فقر وجودی بوده و واجب الوجود است، لذا از مدار مسأله نیاز به علت بیرون می باشد.
در نتیجه از آنجائی که خداوند نه حادث است و نه ممکن، و نه فقیر، پس نیاز به علت و آفریننده ندارد.