بازيهاي آموزشي، يکي از روش هاي ياددهي يادگيري مي باشد. علاقه بچه ها به بازي موردپذيرش همه ي ماست . بنابراين بهتر است از اين علاقه ي شديد بچه ها به بازي در امر آموزش مهارت هاي زبان فارسي به نحو احسن استفاده کنيم .

1- بازي غلطه، آي غلطه :

در اين بازي ، آموزگار جملاتي را بر زبان مي آورد و از لحاظ معنايي يا ارتباط شناختي ، يک نکته ي نادرست در آن مي گنجاند مثال : « وقتي باران همه جا را سفيد پوش کرد، بچه ها شروع کردند به درست کردن آدم برفي »

دانش آموزان  تک تک يا دسته جمعي ، بايد نادرستي کاربرد «باران» به جاي برف را علام کنند.

2- بازي صحبت کردن در گوشي :

بچه ها صحبت در گوشي را خيلي دوست دارند. معلم يک جمله را در گوش اولين دانش آموز مي گويد و دانش آموز بايد جمله را به دانش آموز بعدي بگويد و همين طور تا آخرين دانش آموز اين کار ادامه مي يابد. سپس معلم از اولين کودک و آخرين کودک درخواست مي کند که جمله را با صداي بلند تکرار کنند . اين تمرين باعث مي شود قدرت حفظ و نگهداري عناصر زباني در بچه ها تقويت شود .

3- بازي تشخيص صدا:

براي تقويت قدرت تيز شنوايي دانش آموزان از اين بازي استفاده مي کنيم . ابتدا از بچه ها مي خواهيم چشمان خود را ببندند سپس به يکي از آنها مي گوييم . صحبت کند بقيه بچه ها بايد نام دوست خود را که صحبت کرده است حدس بزنند.

4- بازي گسترش جمله :

در اين بازي، آموزگار جمله ي ناقص و کوتاهي مي گويد يا مي نويسد و از همه دانش آموزان مي خواهد که يکي يکي جمله ي او را گسترش دهند و آن را کامل نمايند . مثال :

معلم : من ديروز       فراگير اول : من ديروز به         فراگير دوم : من ديروز به مسجد         فراگير سوم : من ديروز به مسجد رفتم .

5- بازي کلمه سازي با صداي آخر کلمات :

در اين بازي يکي از کودکان کلمه اي را مي گويد مثل «اسب» ، کودک بعدي بايد کلمه اي بگويد که با صداي پاياني «اسب» يعني «ب» شروع شود مثل «بابا» به همين ترتيب کودک سوم بايد با صداي پاياني «بابا» يعني «ا» کلمه بسازد تا «اَش» و ...

(بر گرفته از کتاب خود آموز روش تدريس زبان فارسي تأليف ، دکتر بهمن زندي)