اندیشه

شبهای ماهتاب چو دریاست آسمان

وین تک ستاره های درخشان بیشمار

سیمین حباب هاست که برسطح آبهاست

در دیدگان من

این ماه پر فروغ که بیتاب می رود

سیمینه زورقی است که بر آب می رود

رخشان شهاب ها که پراکنده می خزند

هستندماهیان سبک خیز گرم پوی

کاندر پی شکار شتابنده می خزند

دردیدگاه من

دریاست آسمان وندارد کرانه ای

جز بی نشانگی

از ساحلش نبوده خرد را نشانه ای

گفتم شبی به خویش :

این آسمان پیر

 بحریست بیکرانه ولی چشم من مدام

دنبال ناخداست

پس ناخدا کجاست؟

درگوش من چکید صدایی که نرم گفت:

دریاست آسمان ودرآن ناخدا«خداست»

"مهدی سهیلی"

ازدفترشعرطلوع محمد